Jaïrus' dochtertje opgewekt; een kranke vrouw genezen
Vers 21 En als Jezus wederom in het schip overgevaren was aan de andere zijde, vergaderde een grote schare bij Hem; en Hij was bij de zee.Vers 22 En ziet, er kwam een van de oversten der synagoge, met name Jaïrus; en Hem ziende, viel hij aan Zijn voeten,20 oversten der synagoge, Deze waren als kerkeraden over de synagogen gesteld om die in goede orde te houden en te regeren. Zie Hand. 13:15.Vers 23 En bad Hem zeer, zeggende: Mijn dochtertje is in haar uiterste; ik bid U, dat Gij komt en de handen op haar legt, opdat zij behouden worde, en zij zal leven.21 is in haar uiterste; Bij Matth. 9:18, staat dat hij gezegd heeft: Mijne dochter is gestorven, ziende op hetgeen hem daarna geboodschapt werd, Mark. 5:35.22 behouden worde, Namelijk bij het leven.23 leven. Dat is, levend blijven.Vers 24 En Hij ging met hem; en een grote schare volgde Hem, en zij verdrongen Hem.Vers 25 En een zekere vrouw, die twaalf jaren den vloed des bloeds gehad had,Vers 26 En veel geleden had van vele medicijnmeesters, en al het hare daaraan ten koste gelegd en geen baat gevonden had, maar met welke het veeleer erger geworden was;Vers 27 Deze van Jezus horende, kwam onder de schare van achteren, en raakte Zijn kleed aan;Vers 28 Want zij zeide: Indien ik maar Zijn klederen mag aanraken, zal ik gezond worden.24 aanraken, Zie hiervan de aantekeningen op Matth. 9:21, en Matth. 14:36.25 gezond worden. Grieks, behouden.Vers 29 En terstond is de fontein haars bloeds opgedroogd, en zij gevoelde aan haar lichaam, dat zij van die kwaal genezen was.26 gevoelde aan haar lichaam, Of bekende.27 kwaal genezen was. Grieks, gesel. Zie Mark. 3:10.Vers 30 En terstond Jezus, bekennende in Zichzelven de kracht, die van Hem uitgegaan was, keerde Zich om in de schare, en zeide: Wie heeft Mijn klederen aangeraakt?28 kracht, Dat is, de werking, die door zijn goddelijke natuur aan deze vrouw was geschied. Of dat deze kracht van Hem uitgegaan was.Vers 31 En Zijn discipelen zeiden tot Hem: Gij ziet, dat de schare U verdringt, en zegt Gij: Wie heeft Mij aangeraakt?Vers 32 En Hij zag rondom om haar te zien, die dat gedaan had.Vers 33 En de vrouw, vrezende en bevende, wetende, wat aan haar geschied was, kwam en viel voor Hem neder, en zeide Hem al de waarheid.29 de waarheid. Namelijk van hetgeen zij gedacht en gedaan had.Vers 34 En Hij zeide tot haar: Dochter, uw geloof heeft u behouden; ga heen in vrede, en zijt genezen van deze uw kwaal.Vers 35 Terwijl Hij nog sprak, kwamen enigen van het huis des oversten der synagoge, zeggende: Uw dochter is gestorven; wat zijt gij den Meester nog moeilijk?30 moeilijk? Namelijk om verder te gaan.Vers 36 En Jezus, terstond gehoord hebbende het woord, dat er gesproken werd, zeide tot den overste der synagoge: Vrees niet; geloof alleenlijk.Vers 37 En Hij liet niemand toe Hem te volgen, dan Petrus, en Jakobus, en Johannes, den broeder van Jakobus;Vers 38 En kwam in het huis des oversten der synagoge; en zag de beroerte en degenen, die zeer weenden en huilden.31 En kwam in het huis des oversten der synagoge; Zie van deze geschiedenis verder de aantekeningen op Matth. 9:23.32 beroerte Of het getier, het gewoel.Vers 39 En ingegaan zijnde, zeide Hij tot hen: Wat maakt gij beroerte, en wat weent gij? Het kind is niet gestorven, maar het slaapt.Vers 40 En zij belachten Hem; maar Hij, als Hij hen allen had uitgedreven, nam bij Zich den vader en de moeder des kinds, en degenen die met Hem waren, en ging binnen, waar het kind lag.33 uitgedreven, Grieks, uitgeworpen.34 die met Hem waren, Namelijk Petrus, Johannes en Jakobus, die hij met zich genomen had, Mark. 5:37.Vers 41 En Hij vatte de hand des kinds, en zeide tot haar: Talitha kumi! hetwelk is, zijnde overgezet: Gij dochtertje (Ik zeg u), sta op.35 Talitha kumi! De evangelist houdt de Syrische woorden, die Christus gebruikt heeft, om ons Christus gelijk als in zijne taal zelve te doen horen spreken.Vers 42 En terstond stond het dochtertje op, en wandelde; want het was twaalf jaren oud; en zij ontzetten zich met grote ontzetting.Vers 43 En Hij gebood hun zeer, dat niemand datzelve zou weten; en zeide, dat men haar zou te eten geven.