Negende plaag. Duisternis
Vers 21 Toen zeide de Heere tot Mozes: Strek uw hand uit naar den hemel, en er zal duisternis komen over Egypteland, dat men de duisternis tasten zal.24 de duisternis tasten zal. Dat is, de lucht, die zeer dik zal zijn, en het licht ten enenmale zal uitsluiten.Vers 22 Als Mozes zijn hand uitstrekte naar den hemel, werd er een dikke duisternis in het ganse Egypteland, drie dagen.25 werd er een dikke duisternis Hebreeuws, duisternis der donkerheid.26 drie dagen. Mozes heeft wel kunnen weten, hoe lang deze duisternis duurde, overmits de dag op zijn tijd bij de Israëlieten opging gelijk volgt, Exod. 10:23.Vers 23 Zij zagen de een den ander niet; er stond ook niemand op van zijn plaats, in drie dagen; maar bij al de kinderen Israëls was het licht in hun woningen.27 Zij zagen de een de ander niet; Hebreeuws, zij zagen de man zijn broeder niet; er scheen noch zon, noch maan, noch sterren.28 was het licht Te weten, bij dag, als het gewoonlijk licht placht te wezen.29 in hun woningen. Versta dit van het land Gosen alleen; of ook, zoals enigen menen, van al de plaatsen waar de Israëlieten woonden.Vers 24 Toen riep Farao Mozes, en zeide: Gaat heen, dient den Heere! alleen uw schapen en uw runderen zullen vast blijven; ook zullen uw kinderkens met u gaan.30 Toen riep Farao Mozes, Te weten, nadat de driedaagse duisternis over was.31 ook zullen uw kinderkens met u gaan. Versta hierbij, ook de vrouwen, wier handreiking de kindertjes niet konden ontberen.Vers 25 Doch Mozes zeide: Ook zult gij slachtofferen en brandofferen in onze handen geven, die wij den Heere, onzen God, doen mogen;32 in onze handen geven, Dat is, ons laten medenemen.Vers 26 En ons vee zal ook met ons gaan, er zal niet een klauw achterblijven; want van hetzelve zullen wij nemen, om den Heere, onzen God, te dienen; want wij weten niet, waarmede wij den Heere, onzen God, dienen zullen, totdat wij daar komen.33 waarmede wij den HEERE, onzen God, Welk vee, en hoeveel wij onzen God zullen moeten offeren.Vers 27 Doch de Heere verhardde Farao's hart; en hij wilde hen niet laten trekken.Vers 28 Maar Farao zeide tot hem: Ga van mij! wacht u, dat gij niet meer mijn aangezicht ziet; want op welken dag gij mijn aangezicht zult zien, zult gij sterven!34 zult gij sterven! Dat is, ik u doden, of laten doden.Vers 29 Mozes nu zeide: Gij hebt recht gesproken; ik zal niet meer uw aangezicht zien!35 Gij hebt recht gesproken; Dat is geen getuigenis, dat Farao recht en goed gesproken had, maar Mozes geeft hem te verstaan dat het aldus zou geschieden, gelijk Farao gesproken had, belangende zijn wederkomst, daar Mozes wist wat God over Farao besloten had.